Riiffs Freeze in Flames: ijs en vlammen verlichtten Warschau
Parijs na de Grote Oorlog: een nieuwe vrouw zoekt een nieuwe geur
Stel je Parijs voor aan het begin van de jaren twintig van de 20e eeuw. De stad herstelt van de Eerste Wereldoorlog, de cafés op Montparnasse vullen zich met schilders, schrijvers en muzikanten en de ritmes van jazz dringen door in de nachtclubs. De oorlog veranderde niet alleen de politieke kaart van Europa, maar ook het dagelijks leven van vrouwen. Tijdens de oorlogsjaren werkten velen van hen in fabrieken, kantoren of ziekenhuizen, raakten gewend aan zelfstandigheid en praktischere kleding en wilden niet terugkeren naar de oude gewoonten.
De mode reageert snel op deze verandering. Veters van korsetten verdwijnen uit de garderobes, rokken worden korter, silhouetten worden losser en veel vrouwen laten hun haar knippen tot een korte bob. De moderne, zelfverzekerde en mobiele vrouw krijgt in Frankrijk de bijnaam la garçonne – naar de gelijknamige roman uit 1922, die destijds zowel een schandaal als een golf van bewondering veroorzaakte.
Een van de persoonlijkheden die deze nieuwe stijl wist te vatten en te kleden, was Gabrielle Chanel, bijgenaamd Coco. Haar modellen van rekbare jersey, eenvoudige snitten en nadruk op comfort voelden naast de rijkelijk versierde jurken van het vooroorlogse tijdperk als een frisse wind. Chanel voelde echter dat er nog één element ontbrak aan de volledige transformatie van de vrouwelijke stijl – een geur die echt bij de nieuwe vrouw zou passen.
De parfums van die tijd draaiden meestal om één enkele bloem. Dames roken naar roos, viooltje, lelietje-van-dalen of gardenia en van een parfum werd verwacht dat het zo getrouw mogelijk een bloembed of boeket nabootste. Chanel verlangde volgens de traditie naar iets anders: een parfum dat niet als een imitatie van één bloem zou aanvoelen, maar als een opzettelijk gecreëerde compositie – abstract, modern en net zo onmiskenbaar als haar kleding.
Dat zoiets überhaupt mogelijk was, werd gesuggereerd door de ontwikkelingen die we in het vorige deel hebben besproken. Synthetische moleculen, die chemici aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw in laboratoria begonnen te maken, toonden aan dat geuren niet alleen de natuur hoefden te kopiëren. Parfumeurs hadden ineens toegang tot tonen die je in geen enkele tuin vindt en konden daarmee gedurfdere composities maken dan ooit tevoren.
In dit deel wacht je daarom een verhaal waarin drie schijnbaar verre werelden samenkomen: een modehuis dat vrouwen meer wilde bieden dan alleen kleding, een parfumeur met een Russische achtergrond die zijn vak in Moskou leerde, en laboratoriumstoffen genaamd aldehyden. Uit hun ontmoeting ontstond een parfum dat een symbool van een heel tijdperk werd en waarover nog steeds wordt gesproken.
Couturiers ontdekken parfum: Poiret, Lanvin, Patou
In het begin van de 20e eeuw waren parfums nog het domein van gespecialiseerde parfumhuizen en apothekers. Modeontwerpers maakten kleding, parfumeurs mengden geuren – en beide ambachten ontmoetten elkaar eerder op de kaptafel van de klant dan in één atelier. Binnen enkele jaren begon deze grens echter te vervagen en werd parfum een natuurlijk onderdeel van een modemerk.
Paul Poiret was een van de eerste couturiers die deze kans herkende. Al in 1911 lanceerde hij de parfumlijn Les Parfums de Rosine, genoemd naar de traditie naar een van zijn dochters. Poiret zag geur als een verlengstuk van zijn ontwerpen: net zoals zijn kleding vrouwen bevrijdde van het korset, moesten zijn parfums de totale indruk, sfeer en stijl completeren. Atelier, stoffen, winkelinterieur, flacon en geur vormden zo één wereld waarin de klant stapte.
In de jaren twintig volgden andere modehuizen een vergelijkbare weg. Jeanne Lanvin introduceerde in 1927 het parfum Arpège. Er wordt gezegd dat de naam werd geïnspireerd door het pianospel van haar dochter Marguerite – het woord arpège verwijst immers naar een gebroken akkoord. De ronde zwarte flacon met een gouden motief van moeder en dochter, dat ook het embleem van het modehuis werd, toonde hoe nauw een parfum kan aansluiten bij de visuele identiteit van een merk.
Jean Patou, een couturier geassocieerd met sportieve elegantie en de moderne garderobe van de actieve vrouw, bracht in 1930 het parfum Joy uit. Het kwam in een tijd van economische crisis, en toch – of misschien juist daarom – koos hij voor een rijke bloemige compositie gebaseerd op jasmijn en roos. Volgens de overlevering moest het eraan herinneren dat het zelfs in moeilijke tijden de moeite waard is om jezelf een beetje luxe te gunnen. Joy werd al snel een van de bekendste parfums van zijn tijd.
Wat hadden deze verhalen gemeen? De hoofdgedachte van het tijdperk kan eenvoudig worden samengevat:
- De naam van het modehuis op de flacon geeft het parfum identiteit. De geur is niet langer een anonieme mix, maar draagt het verhaal, de stijl en de reputatie van een specifieke ontwerper.
- Parfum maakt het merk toegankelijk. Een klant die geen kleding uit het atelier koopt, kan een flacon aanschaffen en zo elke dag een stukje van het merk dragen.
- Mode en geur versterken elkaar. Een succesvol parfum verspreidt de naam van de ontwerper ver buiten de grenzen van de salon en de catwalk, terwijl de prestige van het atelier de parfum glans geeft.
Dit model – de couturier die ook het parfum ondertekent – werd in de jaren twintig snel populair en is tot op de dag van vandaag gebleven. Wanneer je in de parfumerie een parfum kiest met het logo van een modehuis, zet je een traditie voort die deze pioniers ongeveer honderd jaar geleden hebben gelegd. Maar om een nieuwe geur echt te laten opvallen, had het naast een beroemde naam ook een gedurfde compositie nodig – en dat werd in het verhaal van de jaren twintig de aldehyden.
Ernest Beaux en aldehyden: de vonk van een nieuwe geur
Achter een van de beroemdste geuren van de twintigste eeuw staat niet een Parijse salon, maar een Moskouse laboratorium. Ernest Beaux werd in 1881 in Moskou geboren in een familie van Franse afkomst en leerde het parfumeursvak bij het bedrijf Rallet. Dit behoorde tot de vooraanstaande Russische producenten van zeep, poeders en parfums en leverde ook aan het keizerlijke hof. Beaux doorliep hier de praktijk van productie tot het creëren van zijn eigen composities en behoorde voor de Eerste Wereldoorlog al tot de erkende parfumeurs van het bedrijf.
De revolutie van 1917 maakte een einde aan zijn Russische carrière. Na de oorlogsjaren vestigde Beaux zich in Frankrijk en zette zijn werk voort in de vestiging die Rallet had nabij Grasse, de regio die destijds het hart was van de Europese productie van geurstoffen. Hij bracht zijn ervaring met hofparfumerie mee, evenals zijn voorliefde voor stoffen die toen nog hun plaats zochten – synthetische moleculen.
Wat zijn aldehyden
Aldehyden zijn een groep organische verbindingen die chemici synthetisch kunnen produceren en die in kleine hoeveelheden ook in de natuur voorkomen, bijvoorbeeld in de schil van citrusvruchten. In de parfumerie worden meestal zogenaamde alifatische aldehyden met een langere koolstofketen gebruikt. Op zichzelf ruiken ze bijzonder en voor veel mensen onverwacht:
- naar de frisheid van pas gewassen wasgoed en zeepsop,
- naar was en een gedoofde kaars,
- naar een metalen kou die sommigen vergelijken met de geur van ijzige lucht,
- bij sommige soorten ook een licht citrus- of sinaasappelachtige toon.
In een compositie spelen ze echter geen rol als op zichzelf staande geuren. Ze fungeren meer als versterker en verspreider: ze geven de topnoten een vonk, verlichten het zwaardere bloemige hart en geven de hele compositie een luchtigheid, alsof de geur om de huid bruist. Dankzij hen lijkt zelfs een rijke bloemenboeket minder zoet en meer abstract.
Niet de eerste, maar de moedigste
Het is goed om de veelvoorkomende opvatting recht te zetten dat Beaux aldehyden "ontdekte". Parfumeurs werkten er al voor hem mee en in enkele composities uit de jaren voor de Eerste Wereldoorlog zijn ze terug te vinden. Het ging echter meestal om kleine hoeveelheden die de geur slechts subtiel moesten opfrissen. Beaux' bijdrage lag in de moed om ze in een ongewoon opvallende hoeveelheid te gebruiken, waardoor een onopvallend ingrediënt een van de belangrijkste karakteristieke elementen van de geur werd.
De legende van de overdosis
Met deze moed is ook een verhaal verbonden dat nog steeds in de parfumerie wordt verteld. Volgens dit verhaal zou een van Beaux' assistenten per ongeluk veel meer aldehyden aan een monstersamenstelling hebben toegevoegd dan het recept voorschreef, en het resultaat zou de parfumeur zo hebben geboeid dat hij besloot in deze richting verder te gaan. Geen enkele betrouwbare bron uit die tijd bevestigt deze versie en veel kenners beschouwen het eerder als een mooie anekdote. Waarschijnlijker is dat het een weloverwogen keuze was van een ervaren parfumeur die al lange tijd met aldehyden experimenteerde. Beschouw de legende daarom als onderdeel van de charme van het verhaal, niet als een bewezen feit.
Het vijfde monster: de geboorte van Chanel No. 5
Het is het jaar 1921 en Gabrielle Chanel is al een erkende persoonlijkheid in de Parijse modewereld. Ze zoekt een parfum dat net zo goed bij haar kleding past als de zuivere snit en sobere kleuren. Ze werkt samen met Ernest Beaux, een parfumeur die destijds in het zuiden van Frankrijk werkte. Volgens de overlevering maakte hij voor haar twee series genummerde monsters – één met nummers van 1 tot 5 en een andere van 20 tot 24. Chanel zou daaruit het flesje met nummer vijf hebben gekozen.
Waarom juist nummer vijf? Er wordt gezegd dat Chanel het getal vijf als een geluksgetal beschouwde, en daarom kreeg het parfum geen poëtische naam, maar slechts het nummer van het monster. Er wordt ook verteld dat de nieuwe geur op de vijfde dag van de vijfde maand werd gepresenteerd. Hoe de keuze precies verliep, is vandaag de dag niet meer met zekerheid te achterhalen. Het verhaal is echter zo lang doorverteld dat het een onlosmakelijk onderdeel van de parfumgeschiedenis is geworden.
Een boeket dat niet ruikt als een enkele bloem. Bloemige parfums uit die tijd probeerden meestal één specifieke bloem na te bootsen – zoals roos, viooltje of lelietje-van-dalen – en deze zo getrouw mogelijk in een flesje te vangen. Beaux koos een andere weg. Het hart van de compositie bestaat uit een rijk boeket van jasmijn, roos en ylang-ylang, aangevuld met andere bloemige tonen, maar geen van hen treedt afzonderlijk op de voorgrond. Aldehyden verlichten het boeket en verbinden het tot een geheel, waardoor het resultaat niet aan een specifieke tuin of bloem doet denken. De basistonen worden vaak omschreven als warm, houtachtig en poederachtig. Zo'n benadering wordt een abstracte geur genoemd: het vertelt niet over één ingrediënt, maar creëert een eigen, nieuw bedacht gevoel.
Bij deze gedachte hoort een uitspraak die meestal aan Chanel wordt toegeschreven en waarvan de precieze bewoordingen in verschillende bronnen variëren: "Een vrouw moet ruiken als een vrouw, niet als een bloem." Of ze het nu daadwerkelijk zo heeft gezegd of dat het een latere vereenvoudiging is, het vat goed samen waarom het nieuwe parfum in die tijd ongebruikelijk was.
Een fles zonder versieringen. In het begin van de jaren twintig werden parfums vaak verkocht in sierlijke flessen met reliëfs, figuurtjes en gekleurd glas, die zelf als een sieraad fungeerden. De fles van Chanel No. 5 was daarentegen sober: helder hoekig glas, een eenvoudig wit etiket met zwarte letters en een geslepen hoekige dop. Het leek meer op een laboratorium- of apothekersflesje – en juist daardoor onderscheidde het zich van de rest.
Over de herkomst van de vorm doen verschillende verhalen de ronde. Beschouw ze als mogelijke verklaringen, niet als bewezen feiten:
- volgens één verhaal was het gebaseerd op herentoiletflessen die in reissetjes werden meegenomen,
- een ander noemt inspiratie door een whiskykaraf,
- de vorm van de dop wordt vaak in verband gebracht met de plattegrond van het Parijse Place Vendôme.
De fles is in de loop der decennia meerdere keren subtiel aangepast, maar het basisidee van eenvoud is gebleven. De numerieke naam, het abstracte boeket en de sobere fles vormden samen een geheel dat liet zien dat parfum net zo goed deel kan uitmaken van een modieuze stijl als kleding.
De erfenis van aldehyden: wat er overbleef van de jaren twintig
De jaren twintig duurden slechts een decennium, maar de parfumerie put er nog steeds inspiratie uit. Wat destijds als een gedurfd experiment werd beschouwd, is geleidelijk een vanzelfsprekendheid geworden waar parfumeurs ook vandaag de dag mee werken. Wanneer je naar het huidige aanbod van parfums kijkt, kom je de erfenis van die tijd op veel plaatsen tegen – vaak zelfs daar waar je het niet zou verwachten.
Drie dingen die de periode heeft nagelaten
- Parfum als onderdeel van een modemerk. Het idee dat een modehuis zijn eigen geur heeft die zijn stijl net zo goed aanvult als de snit van een jurk, is tegenwoordig gebruikelijk. In de jaren twintig werd het een commercieel en esthetisch model dat een eeuw heeft overleefd.
- De moed tot abstractie. Een parfum hoefde niet langer één specifieke bloem na te bootsen. Het kon een compositie zijn die je in de natuur niet vindt – en juist daarin lag de charme. Dit idee opende de weg naar de moderne parfumerie.
- Een nieuwe familie van geuren. Bloemig-aldehydische composities vestigden zich als een aparte richting. Ze combineren een rijk bloemig hart met een stralende, bijna luchtige opening en parfumeurs ontwikkelen ze in zowel klassieke als moderne vormen.
Hoe een aldehydische toon te herkennen
Aldehyden zijn het gemakkelijkst te herkennen in de eerste minuten na het aanbrengen, wanneer de topnoten van het parfum vrijkomen. Als je je neus wilt testen, let dan op de volgende indrukken:
- Frisheid zonder citrus. De geur voelt helder en levendig aan, hoewel je geen citroen of bergamot ruikt.
- Zeepachtige frisheid. Veel mensen associëren aldehyden met de geur van vers gewassen wasgoed of zachte zeep – het gevoel van frisheid is typisch voor hen.
- Licht metalen glans. Sommigen beschrijven het als een geruis, anderen als de geur van ijzige lucht of was. Het is een vonk die de geur volume geeft.
- Stralende bloemen. Zodra de opening vervaagt, voelt het bloemige hart voller en ruimtelijker aan, alsof de aldehyden aan het begin de weg hebben verlicht.
Voor een beter beeld kun je het parfum op een teststrip aanbrengen en er gedurende het eerste kwartier meerdere keren aan ruiken. De aanvankelijke flits verandert snel en juist deze transformatie is kenmerkend voor aldehydische composities.
Waar deze stijl vandaag de dag te vinden is
Als de elegantie van de jaren twintig je aanspreekt, kun je in de parfumsectie zoeken naar bloemige composities waarin aldehyden worden genoemd. Het loont de moeite om ook in de geurpiramide te kijken: aldehyden worden vaak genoemd onder de topnoten, meestal in gezelschap van witte bloemen of rozen. Voordat je een beslissing neemt, geef het parfum de tijd op je huid – aldehydische composities ontwikkelen zich geleidelijk en hun ware karakter komt pas na een tijdje naar voren.
Het verhaal van de moderne parfumerie eindigt hier echter niet. In het volgende deel van de serie Geschiedenis van geuren gaan we verder in de 20e eeuw en bekijken we hoe de parfumerie zich in de daaropvolgende decennia heeft ontwikkeld.
Tags
Aanbevolen artikelen
Riiffs Freeze in Flames: ijs en vlammen verlichtten Warschau
Een goede gids om parfums te kiezen "Geef een meisje de juiste schoenen en ze kan de wereld veroveren!" Marilyn Monroe



