Encyclopedie van parfumgrondstoffen: ingrediënten en hun verhaal – deel 5

Mandarijn

De mandarijn behoort tot de citrusvruchten met een zeer lange geschiedenis van teelt. Haar oorsprong ligt in China en Zuidoost-Azië, waar ze al eeuwenlang wordt verbouwd en een prominente plaats innam in de traditionele cultuur – de kleine oranje vruchten symboliseerden overvloed en geluk en worden nog steeds geschonken bij de viering van het nieuwe jaar. Verrassend laat, pas in de 19e eeuw, bereikte de mandarijn Europa. Ze verscheen eerst in Engelse kassen en verspreidde zich vandaaruit naar het Middellandse Zeegebied, waar ze vooral in Italië, met name op Sicilië en in Calabrië, gunstige omstandigheden vond. De Italiaanse productie is tegenwoordig een van de belangrijke bronnen van grondstoffen voor de parfumerie, naast Spanje en Brazilië waar de mandarijn ook wordt geteeld.

Essentiële olie wordt, net als bij de meeste citrusvruchten, gewonnen door koude persing van de schil. Aromatische stoffen zijn opgeslagen in kleine zakjes net onder het oppervlak van de schil; door mechanische druk komen ze vrij, worden gescheiden van water en vaste deeltjes, en het resultaat is een felgekleurde, intens geurige olie. Er wordt geen warmte gebruikt, omdat dat de gevoelige frisse tonen zou beschadigen. De uiteindelijke geur hangt sterk af van de rijpheid van de geoogste vruchten:

• Groene mandarijn wordt als eerste geoogst, nog onrijp. Haar olie is scherper, fris bitter, met groene en licht grassige tinten.
• Gele mandarijn vertegenwoordigt een overgangsfase – ze is zowel fris als zoet in balans.
• Rode mandarijn komt van volledig rijpe vruchten en ruikt het zoetst, sappig en afgerond, met tonen die doen denken aan vers gepeld fruit.

In vergelijking met citroen of bergamot is mandarijn zachter en minder zuur. Citroen is sprankelend en scherp, bergamot heeft een theeachtige, licht bittere ondertoon, terwijl mandarijn sappig, zoet en met een subtiele bloemige hint ruikt. Hierdoor combineert ze gemakkelijk met bloemige akkoorden en heeft ze een vriendelijke, bijna speelse uitstraling.

In parfums kom je mandarijn vooral tegen in de topnoten. Het is de eerste indruk die je waarneemt na het aanbrengen, en net als andere citrusvruchten vervaagt ze relatief snel. Ze wordt gebruikt in citruscomposities, waar ze sappigheid en afronding toevoegt, in eau de colognes, waar ze de klassieke combinatie van citrus en kruiden aanvult, en in gourmand-parfums – daar balanceert ze de zoete tonen van vanille of karamel en geeft ze een frisse, fruitige start. Parfumeurs waarderen haar ook omdat ze scherpere citrusvruchten kan verzachten en de frisse top soepel kan verbinden met het bloemige hart.

Interessant is ook de oorsprong van de naam zelf. Traditioneel wordt deze geassocieerd met mandarijnen, hoge ambtenaren van het keizerlijke China, die volgens een populaire uitleg kleding droegen in oranje tinten die deden denken aan de kleur van rijpe vruchten. Het woord mandarijn zelf is echter niet Chinees – het kwam via het Portugees in Europese talen en is gerelateerd aan het Maleisische en Sanskriet woord voor raadgever of hoogwaardigheidsbekleder. Hoe romantisch de uitleg ook is, de naam mandarijn draagt nog steeds de sporen van een lange reis van Aziatische tuinen naar de Europese parfumerie.

Gember

Gember (Zingiber officinale) is een tropische vaste plant uit de gemberfamilie, waartoe ook kardemom en kurkuma behoren. Zowel in de parfumerie als in de keuken is de ondergrondse wortelstok waardevol – een geleed, vertakt "wortel" met licht vruchtvlees en een dunne schil. De plant komt oorspronkelijk uit tropisch Azië en is in het wild nauwelijks meer te vinden, maar wordt wel in de gehele tropische gordel verbouwd. De meeste wortelstokken worden geoogst in India en China, maar ook West-Afrika is een belangrijke regio, waar gember met een uitgesproken scherpe, doordringende geur vandaan komt.

Reis langs de kruidenroutes

Gember is een van de oudste specerijen die verhandeld worden. Het wordt genoemd in oude Indiase en Chinese teksten en reisde al in de oudheid via karavaan- en zeeroutes naar het Middellandse Zeegebied. De Grieken en Romeinen kenden het als een exotische grondstof uit het Oosten en de handelaren – vooral Arabische kooplieden – hielden lange tijd geheim waar het precies vandaan kwam. In het middeleeuwse Europa was gember een van de meest gewilde en waardevolle specerijen. Het werd gebruikt om gerechten en wijn te kruiden, verkocht door apothekers en werd een symbool van langeafstandshandel en welvaart. Via de keuken en de apotheek vond de geur uiteindelijk zijn weg naar aromatische wateren, geurige zalven en later ook naar de moderne parfumerie.

Hoe het wordt verkregen

Parfumeurs werken met twee hoofdvormen van de grondstof:

• Essentiële olie – wordt verkregen door stoomdestillatie van gedroogde, gemalen wortelstok. Het heeft een warmere, kruidige en licht houtachtige karakter, omdat tijdens het drogen een deel van de vluchtigste en meest frisse componenten verdampt.
• CO2-extract – wordt verkregen door een zachte extractie bij lage temperatuur. Het behoudt beter de frisse, sappige indruk van vers gesneden wortel, inclusief de citroenachtige tonen.

Interessant is dat de scherpte die je uit voedsel kent, voornamelijk wordt veroorzaakt door niet-vluchtige stoffen. In de geurige grondstof komt dit slechts gedeeltelijk tot uiting – gember in parfum ruikt niet "scherp" zoals in de mond, maar eerder sprankelend en verwarmend.

De geur van gember in parfumcomposities

De geur van gember is pittig, warm en tegelijkertijd citrusachtig, met een vleugje citroenschil, peper en een subtiele aardsheid. Deze dualiteit maakt het tot een buitengewoon veelzijdige grondstof. In de topnoten van frisse en citrusachtige composities voegt het energie en "sap" toe, in aromatische en fougère parfums verbindt het kruiden met een houtachtige basis en in oosterse geuren voegt het warmte en kruidige pikantheid toe, zonder de compositie te verzwaren. Het wordt vaak gecombineerd met bergamot, grapefruit, kardemom, roze peper, vetiver of ceder. Omdat het een topnoot is, is de frisse sprankeling het meest merkbaar in de eerste minuten na het aanbrengen – de warme kruidige toon mengt zich vervolgens subtiel met het hart van de geur.

Kruidnagel

De kleine donkere "kruidnagels" die je uit de keuken kent, zijn eigenlijk gedroogde, nog niet geopende knoppen van de kruidnagelboom. Deze groenblijvende boom komt oorspronkelijk van de Molukken, een eilandengroep in het oosten van Indonesië, die vanwege zijn rijkdom lange tijd de Specerijeneilanden werd genoemd. De knoppen worden geoogst wanneer ze beginnen te verkleuren naar roze en worden in de zon gedroogd totdat ze bruin en hard worden. Door hun vorm, met een ronde kop en een langwerpige steel, lijken ze op een kleine spijker – vandaar de Nederlandse naam en het Latijnse clavus, waaruit de benaming in veel Europese talen is afgeleid.

Hoe kruidnagelolie wordt gewonnen

De etherische olie wordt uit kruidnagel gewonnen door middel van stoomdestillatie. De fijnste en voor de parfumerie meest waardevolle olie is die uit de knoppen, maar er wordt ook olie gedestilleerd uit de bladeren en stelen, die vaak scherper, droger en minder afgerond is. In al deze varianten speelt eugenol de hoofdrol – een aromatische stof die het grootste deel van de olie uitmaakt en hem zijn typische karakter geeft. Parfumeurs werken ook met geïsoleerde eugenol en verwante moleculen die daaruit kunnen worden afgeleid.

Hoe het ruikt en waar je het in parfums vindt

De geur van kruidnagel is warm, kruidig en licht zoet, met een pittige, bijna scherpe rand en een subtiele houtachtige nasmaak. Veel mensen denken aan kerstgebak, glühwein of een sinaasappel met kruidnagels erin gestoken. In parfums verschijnt het vooral in de middelste en basisnoten, waar het de compositie diepte, warmte en een uitgesproken kruidige signatuur geeft. Je komt het typisch tegen in de volgende contexten:

• in oosterse composities, waar het goed samengaat met vanille, harsen en balsems,
• in kruidige geuren naast kaneel, nootmuskaat of peper,
• in houtachtige tonen, waaraan het warmte en een aardse sappigheid toevoegt,
• in bloemige composities, waar het de sensualiteit van roos of anjer benadrukt.

Kruidnagel heeft een bijzondere plaats in het zogenaamde anjerakkoord. De anjerbloem wordt nauwelijks verwerkt voor parfumerie, en zijn karakteristieke kruidig-bloemige geur wordt daarom kunstmatig samengesteld door parfumeurs – en juist eugenol is daarin een sleutelcomponent. Kruidnagel staat dus op de achtergrond van veel geuren die op het eerste gezicht puur bloemig lijken. Omdat het erg uitgesproken is, wordt het meestal spaarzaam gedoseerd: in kleine hoeveelheden verwarmt het de compositie, in overvloed kan het deze gemakkelijk overheersen.

Specerij waarover oorlogen werden gevoerd

Kruidnagel behoort tot de oudste verhandelde specerijen ter wereld. Schriftelijke vermeldingen uit China spreken over het gebruik ervan om de adem te verfrissen voordat men tot de keizer sprak, en via karavaan- en zeeroutes bereikte het zelfs de Middellandse Zee. De werkelijke waarde ervan steeg echter met de opkomst van de Europese zeemachten. In de 17e eeuw werden de Portugezen vervangen door de Nederlanders, wiens Oost-Indische Compagnie een streng monopolie op de teelt van kruidnagel vestigde. De teelt werd geconcentreerd op enkele geselecteerde eilanden, bomen die elders groeiden werden vernietigd en de export van zaailingen werd streng bestraft.

Het monopolie werd doorbroken door de Fransman Pierre Poivre, beheerder van het eiland Mauritius, toen een Franse kolonie. In de 18e eeuw slaagde hij erin om zaailingen van de kruidnagelboom en de nootmuskaatboom van de Molukken te smokkelen en hun teelt buiten de Nederlandse controle te starten. Van daaruit verspreidde kruidnagel zich naar andere tropische gebieden, vooral naar de oostkust van Afrika en de eilanden van de Indische Oceaan, en werd het van een ooit zeldzaam specerij geleidelijk een algemeen beschikbare grondstof – zowel in de keuken als in de parfumerie.

Viooltje

Het geurige viooltje (Viola odorata) is een kleine plant die in het voorjaar bloeit met diep paarse, nauwelijks centimeter grote bloemetjes. Voor de parfumerie wordt het al sinds oudsher geteeld in Frankrijk – rond Toulouse, dat het als symbool heeft gekozen, en in de heuvels boven Grasse – en ook in het Italiaanse Parma, waar het een lokale specialiteit is geworden. De teelttraditie in deze gebieden is nauw verbonden met de 19e eeuw, toen de vraag naar viooltjesgeur op zijn hoogtepunt was.

De geurcomponent wordt uit de bloemen gewonnen tegen enorme kosten. Voor een kleine hoeveelheid extract is een enorme hoeveelheid met de hand geplukte bloemetjes nodig en de opbrengst is zo laag dat de bloemabsolute in de hedendaagse parfumerie slechts zelden wordt gebruikt. Parfumeurs kiezen daarom voor twee meer toegankelijke wegen. De eerste is absolute van viooltjesbladeren, een donker groene, dikke substantie verkregen door oplosmiddelextractie. De tweede zijn iononen – synthetische moleculen die aan het eind van de 19e eeuw werden beschreven door de Duitse chemici Ferdinand Tiemann en Paul Krüger. Iononen bootsen de geur van het viooltjesbloem nauwkeurig na en dankzij hen is het viooltje veranderd van een dure curiositeit in een algemeen beschikbare grondstof. Ze behoren tot de eerste synthetische geurstoffen die de moderne parfumerie aanzienlijk hebben beïnvloed.

Het viooltje heeft echter niet slechts één gezicht. De bloem, of deze nu natuurlijk is of samengesteld uit iononen, ruikt poederig en zoet, met een subtiele hint die aan frambozen kan doen denken. Het blad daarentegen brengt een groene, frisse, bijna komkommerachtige toon met een vochtig, aards ondertoon van vers geplukte groene bladeren. In composities verschijnt het viooltje meestal in de middentonen, oftewel in het hart van de geur. Je vindt het vooral in bloemige en poederige parfums, waar het andere bloemen verzacht en afrondt. Het viooltjesblad wordt bovendien ook gebruikt in groene en aromatische composities, waaraan het een koele frisheid toevoegt.

Een interessant aspect van iononen is hun ongebruikelijke effect op de reuk. Na een tijdje stopt de neus met het registreren ervan, om het na een korte pauze weer op te pikken – de viooltjesgeur lijkt dus te verdwijnen en weer terug te komen. Dit fenomeen wordt vaak genoemd als een van de redenen waarom het viooltje zo ongrijpbaar en kwetsbaar lijkt.

Het viooltje heeft ook een rijke geschiedenis. Het was de favoriete bloem van keizerin Joséphine en Napoleon stuurde haar volgens overleveringen elk huwelijksjubileum een viooltje. Toen hij in 1814 naar Elba in ballingschap ging, beloofde hij naar verluidt terug te keren als de viooltjes zouden bloeien. Zijn aanhangers kozen het viooltje vervolgens als geheim herkenningssymbool – ze droegen het op hun kleding of in hun revers en spraken over Napoleon zelf als "kapitein Viooltje". In het voorjaar van 1815 keerde hij inderdaad terug en het viooltje bleef stevig verbonden met de bonapartisten. In de loop van de 19e eeuw beleefde het ook grote populariteit in de parfumerie en viooltjesgeuren behoorden tot de typische geuren van de Victoriaanse tijd.

Amber

Wanneer amber in de beschrijving van een compositie voorkomt, wordt niet de versteende hars van oude naaldbomen bedoeld die je kent van sieraden. Deze ruikt op zichzelf bijna niet. In de parfumerie is amber een fantasieakkoord – een geurindruk die de natuur in zijn voltooide vorm niet biedt en die parfumeurs samenstellen uit verschillende ingrediënten. De naam is ontleend aan de goudachtige kleur en de warme, honingachtige karakteristiek die mensen associëren met fossiele hars.

Waaruit het akkoord bestaat

Het klassieke amberakkoord rust op drie pijlers, die parfumeurs in verschillende verhoudingen mengen, afhankelijk van het gewenste resultaat:

• Labdanum – hars van de cistusplant, die we in deel 4 hebben geïntroduceerd. Het geeft het akkoord diepte, leerachtige en licht dierlijke ondertonen en een donkerder, bijna rokerige tint.
• Benzoin – balsemhars met een vanilleachtige, licht poederige zoetheid. Het verzacht en rondt het akkoord af.
• Vanille – brengt een romige zoetheid en een gevoel van warmte, waardoor amber sensueel en uitnodigend aanvoelt.

Aan deze basis worden vaak andere balsems en harsen toegevoegd, kruidige tonen of synthetische stoffen die het akkoord versterken en de houdbaarheid verlengen. Elke parfumwerkplaats heeft zo zijn eigen amber – de ene is droog en harsachtig, de andere honingzoet, weer een andere bijna rokerig.

Amber is geen ambergris

In zowel het Tsjechisch als in andere talen worden beide termen gemakkelijk verward, terwijl het om totaal verschillende dingen gaat. Ambergris is een dierlijk ingrediënt dat ontstaat in het spijsverteringskanaal van de potvis en na jaren op zee een zachte, zoute, licht aardse geur krijgt. Tegenwoordig wordt het in de parfumerie vervangen door synthetische moleculen. Amber daarentegen is een puur plantaardig akkoord samengesteld uit harsen en vanille. Als je dus de term ambergeur tegenkomt, wordt meestal de amberachtige, warme harsachtige karakter bedoeld, niet de geur van echte ambergris.

Hoe het ruikt

Amber ruikt warm, harsachtig en zoet. Het wordt vaak vergeleken met honing, karamel, verwarmd hout of met door de zon verwarmde huid. Op de huid ontwikkelt het zich langzaam en houdt het urenlang aan, daarom behoort het tot de basistonen. Het vormt de ruggengraat van de oosterse geurfamilie, die parfumeurs en critici tegenwoordig steeds vaker amber noemen. Het combineert uitstekend met specerijen, roos, wierook, patchouli en houtachtige tonen en geeft ze volheid en warmte.

Een beetje geschiedenis

De wortels van het amberakkoord gaan terug tot de overgang van de 19e naar de 20e eeuw. Toen kregen parfumeurs dankzij de ontwikkeling van de chemie de eerste synthetische stoffen in handen, zoals vanilline, en konden ze natuurlijke harsen op grotere schaal combineren met nieuwe moleculen. De eerste grote oosterse composities ontstonden, gebaseerd op de warme amberbasis en beïnvloed door de toenmalige fascinatie voor het Oosten. Hun nalatenschap is nog steeds zichtbaar in de parfumerie – amber blijft een van de meest gebruikte akkoorden en voor veel mensen synoniem voor warmte en sensualiteit.

Benzoin

Benzoin is een balsemhars die wordt afgescheiden door tropische bomen van het geslacht styrax. Voor de parfumerie zijn er twee belangrijke bronnen: Siamese benzoin uit Zuidoost-Azië, voornamelijk uit Laos en Thailand, en Sumatraanse benzoin van het Indonesische eiland Sumatra. Beide grondstoffen delen een zoet en warm karakter, maar verschillen in details – de Siamese variant is meestal zachter en meer vanilleachtig, terwijl de Sumatraanse droger, harsachtiger is en een lichte kaneelondertoon heeft.

Het verzamelen van hars is tot op de dag van vandaag voornamelijk handwerk. Verzamelaars snijden de schors van volgroeide bomen in en uit de wonden begint langzaam sap te vloeien. In de lucht stolt het geleidelijk tot witachtige tot gelige tranen, die na verloop van tijd donkerder worden tot amberbruine tinten. De geoogste stukjes worden gesorteerd op grootte en zuiverheid, waarbij de lichte en zuivere tranen het meest gewaardeerd worden. Voor parfumeriedoeleinden wordt er door middel van oplosmiddelextractie een resinoïde van gemaakt – een dikke, kleverige substantie die door parfumeurs verder wordt verdund om er gemakkelijk mee te kunnen werken in composities.

De geur van benzoin is zoet, vanilleachtig en balsemachtig, met een subtiele poederige en harsachtige ondertoon. De vanilleachtige indruk is mede te danken aan het natuurlijke gehalte van vanilline, vooral bij de Siamese variant. In composities behoort benzoin tot de basistonen, waar het zeer langzaam verdampt. Hierdoor fungeert het als fixatief: het vertraagt de verdamping van lichtere, vluchtigere componenten en helpt de geur urenlang bij elkaar te houden. Daarom kom je het vaak tegen in oosterse en gourmand parfums, waar het de tonen van vanille, tonka, harsen of specerijen benadrukt. Met zijn warme zachtheid kan het echter ook bloemige composities afronden en hun scherpte verminderen.

Wanneer je benzoin in een parfum zoekt, komt het meestal niet meteen naar voren na het aanbrengen. Zijn moment komt pas in de drydown, wanneer de toptonen vervagen en er een zachte, warme en licht zoete sluier op de huid achterblijft. Juist deze omhullende indruk maakt het tot een ingrediënt dat veel mensen associëren met de koudere maanden en een gezellige sfeer.

Benzoin heeft een lange geschiedenis. Eeuwenlang maakte het deel uit van wierookmengsels en zijn warme, zoete rook begeleidde religieuze ceremonies in boeddhistische tempels in Zuidoost-Azië en in kerken in Europa. Het bereikte de Middellandse Zee via handelsroutes door Arabische handelaren, die het kenden als "Javaanse wierook". Uit de Arabische benaming lubán džáví ontwikkelde zich geleidelijk de Europese naam benzoin. De hars behoorde lange tijd tot de zeldzame importgoederen die in Europa net zo gewaardeerd werden als andere geurige balsems uit het Oosten.